در کشوری مانند ایران که از یک سو برخوردار از منابع غنی سوختهای فسیلی است و از سوی دیگر با چالشهای محیط زیستی و اقتصادی ناشی از مصرف داخلی بالا و صادرات پایین این منابع روبروست، توسعه انرژی خورشیدی نقشی فراتر از یک گزینه جایگزین ایفا میکند. این تحول، یک استراتژی هوشمندانه برای صرفهجویی در هزینههای کلان ملی محسوب میشود. مهمترین مؤلفه این صرفهجویی، کاهش وابستگی به مصرف داخلی سوختهای فسیلی برای تولید برق است. نیروگاههای حرارتی موجود در کشور، حجم عظیمی از گاز طبیعی و فرآوردههای نفتی را مصرف میکنند. این در حالی است که همین منابع میتوانند با ارزش افزوده بسیار بالاتری به فروش برسند یا در صنایع پتروشیمی با سودآوری بیشتر مورد استفاده قرار گیرند. هر کیلوواتساعت برق تولید شده از خورشید، در واقع مقداری از این منابع باارشد ملی را برای مصارف پرمنفعتتر یا صادرات حفظ میکند و درآمدهای ارزی کشور را افزایش میدهد.
علاوه بر حفظ منابع، جنبه دیگر صرفهجویی، کاهش هزینههای سنگین محیط زیستی و اجتماعی ناشی از آلایندگی نیروگاههای فسیلی است. هزینههای درمان بیماریهای تنفسی، خسارات ناشی از آلودگی هوا به بخش کشاورزی و اکوسیستمها، و پیامدهای تغییرات اقلیمی، بار مالی گزافی را بر داشتگاههای درمانی و اقتصاد ملی وارد میسازند. نیروگاههای خورشیدی با تولید برق پاک و بدون انتشار گازهای گلخانهای، به کاهش مستقیم این هزینههای پنهان اما کلان کمک شایانی میکنند. این موضوع به ویژه در کلانشهرهایی مانند تهران که با پدیده وارونگی هوا دست به گریبان هستند، از اهمیت دوچندانی برخوردار است و توسعه نیروگاهها در حومه میتواند نقشی مؤثر در بهبود کیفیت زندگی ایفا کند.
از منظر امنیت انرژی نیز، تنوع بخشیدن به سبد تولید برق کشور با استفاده از انرژی خورشیدی که منبعی بومی، پایانناپذیر و توزیعشده در سراسر ایران است، نوعی صرفهجویی در هزینههای مرتبط با ریسکهای امنیتی محسوب میشود. افزایش سهم انرژیهای تجدیدپذیر، تابآوری شبکه برق را در برابر نوسانات قیمت جهانی سوخت، تحریمها و حتی حوادث غیرمترقبه افزایش میدهد. شرکتهایی پیشرو مانند انرژی گستر هوران پایا با تمرکز بر احداث نیروگاههای خورشیدی در مقیاس بزرگ، در واقع در حال کمک به ساخت زیربنایی مطمئن و کمهزینهتر برای آینده انرژی ایران هستند. سرمایهگذاری در این بخش، اگرچه در ابتدا مستلزم تخصیص منابع مالی است، اما در بلندمدت به عاملی برای جلوگیری از خروج ارز، حفظ سرمایههای ملی، ایجاد اشتغال پایدار و در یک کلام، تقویت اقتصاد مقاومتی تبدیل خواهد شد.
